Melis Nugteren (53) besloot in nog geen jaar van betrokken inwoner van Hendrik-Ido-Ambacht naar raadslid te gaan. Twee termijnen later is hij lijsttrekker. Zijn doel: de verloren zetel van zijn partij Gemeente Belangen terugwinnen. De campagne brengt spanning én energie, maar ook tijdelijk minder tijd voor zijn gezin. „Ik denk dat zij blij zijn als het 19 maart is.”
„Heb jij zin om de politiek in te gaan?” vroeg fractievoorzitter Marjet Vogelaar van Gemeente Belangen ooit aan Melis Nugteren. Hij vond er altijd al wat van dat ‘de gemeente zo slecht communiceert’, maar over een politieke carrière had hij nog nooit zo nagedacht.
„Als je ergens iets van vindt, vind ik ook dat je initiatief moet nemen om er iets aan te doen”, vertelt hij. In nog geen jaar ging hij van politiek betrokken naar gemeenteraadslid. Nu, twee termijnen later, is hij lijsttrekker van de partij.
Al is er volgens hem geen enorm verschil tussen raadslid en lijsttrekker. „Je probeert zo goed mogelijk de kar te trekken, ook binnen de fractie. En jij bent natuurlijk degene die naar de debatten gaat en de partij presenteert.” Dat zorgt bij hem soms voor spanning.
„Die zetel die we de vorige verkiezingen zijn kwijtgeraakt, wil ik deze keer minimaal terugverdienen”, legt hij zichzelf op. „En als we dat niet halen, ligt dat dan aan mijzelf? Of hebben we het met z’n allen niet goed gedaan?” Dat zijn vragen die de afgelopen weken toch wel door zijn hoofd spoken.
Toch overheerst bij Nugteren het enthousiasme boven de spanning. „Ik krijg er heel veel energie van. Ik heb zin om veel dingen te doen, misschien soms iets te veel.” Hij lacht: „Ik denk dat mijn gezin blij is wanneer het 19 maart is. Dan zien ze me weer wat vaker.”
Chillen bij vrienden thuis
Een van de thema’s waarmee hij na de verkiezingen het liefst zo snel mogelijk aan de slag gaat is het verder beperken van overlast. Die heb je volgens hem in het dorp in drie smaken: overlast van jeugdgroepen, overlast van criminaliteit en overlast in het verkeer. „Om jongerenoverlast te beperken, moeten we goed kijken hoe we deze jongeren kunnen bereiken.”
Ingrijpen is volgens hem soms nodig, maar moet er vooral voor zorgen dat de overlast daardoor in de toekomst uitblijft. Hij blikt terug op zijn eigen jeugd in Ridderkerk. Die speelde zich grotendeels af rondom school en sport. „Ik voetbalde, had een krantenwijk en in het weekend ging ik met vrienden op stap”, vertelt hij. Doordeweeks waren hij en zijn vrienden vooral bij elkaar thuis. „Dan zaten we te kaarten of gewoon samen te hangen.”
Tegenwoordig ziet hij dat ook terug bij zijn eigen zoons van 10 en 14. Zij spreken af met vrienden, fietsen door het dorp en zoeken plekken op om samen te komen. Vaak gebeurt dat ook gewoon bij hen thuis. „Als ze hier willen zitten met vrienden, kan dat. In de woonkamer, in de tuin, dat maakt niet uit.”
‘Je gaat nooit iedereen tevreden stellen’
Hij ziet een belangrijke rol voor straatcoaches en jeugdboa’s, waarvoor de gemeente in de komende twee jaar 420.000 euro uittrekt. „Zij weten toch beter wat de jongeren nodig hebben dan boa’s zonder deze expertise”, vertelt hij. „Het zou goed zijn om kinderen op de lagere school al bij te brengen wat niet mag, door voorlichting vanuit politie of jeugdwerkers.”
Zolang de gemeente inwoners maar blijft meenemen in het proces, vindt Nugteren. Zo kan de communicatie die hij altijd gemist heeft, toch hersteld worden. „Je gaat nooit iedereen tevreden stellen”, zegt hij. „Maar je moet wel kunnen uitleggen waarom je bepaalde keuzes maakt. Dan kunnen mensen het misschien nog steeds oneens zijn, maar begrijpen ze in ieder geval waarom het zo is gegaan.”
Bron: ad.nl